Explore Posterous

BSN

Al Franken klaagt verkrachtingen bij Halliburton aan

FNV Lokaal en de gemeenteraadsverkiezingen

Mijn vakbond ABVAKABO FNV is een van de leden van de vakcentrale FNV. In gemeenten zijn leden van onze bond samen met leden van andere bij de FNV aangesloten bonden actief als vrijwilliger rond lokale onderwerpen. We noemen deze groepen vrijwilligers: FNV Lokaal. Zij doen in tientallen gemeenten uitstekende collectieve belangenbehartiging op onderwerpen die zijn voorbehouden aan de gemeenteraden.

Volgend jaar zijn er op 10 maart weer verkiezingen voor de gemeenteraden. Politieke partijen zijn daarvoor hun verkiezingsprogramma's aan het vaststellen en gaan daarna op campagne. FNV Lokaal heeft ter beïnvloeding van de gemeentelijke politiek vandaag onderstaand politiek Manifest gepubliceerd en gaat daarmee campagne voeren.

(download)

FNV-verkiezingsmanifest 'Denk aan de Toekomst'

Meer informatie:

• Wat is FNV Lokaal?
• FNV verkiezingscampagne
• Achtergronddocumenten
• Nieuwsbrief FNV Lokaal
• Lokale groepen FNV Lokaal
• Afdelingen ABVAKABO FNV

 

Indrukwekkende theateropvoering van brisant minitoneelstuk 'Zeven Joodse Kinderen': Nederlandse acteurs hebben liever ontroering dan slaande ruzie in de zaal.

Amsterdam – Grappig, hoe Bertolt Brecht opeens gelijk krijgt. 's Mans gedachtengoed leek altijd wat belegen. De Duitse theatervernieuwer veroverde in de jaren twintig van de vorige eeuw een plekje in de geschiedenis met wollig gepraat over 'episch theater', dat met het doorbreken van de illusie en met niet-ingeleefd acteren de toeschouwer bewust zou maken van 'de boodschap' en zou activeren tot politieke actie.

De boodschap heeft natuurlijk best ook iets belegens, sinds een paar decennia, net als het begrip actie. Politiek geëngageerd theater met een boodschap is tricky, omdat het weinig te maken heeft met schoonheid en ontroering, wat wij doorgaans graag zien in kunst, naast een behapbare maatschappelijk betrokkenheid. En kunst moet eigenlijk gewoon kunst blijven. En nergens anders toe dienen dan zichzelf.

Maar bij de ultrakorte theatertekst 'Zeven Joodse Kinderen' van de Britse schrijfster Caryl Churchill werd opeens haarscherp duidelijk wat Brecht bedoelde en hoe gelijk hij had.

De tekst is poëtisch, maar keihard. In zeven scènes horen we ouders bepalen wat een kind wel of niet mag weten of horen. Een interessant model, en des te interessanter, omdat het over joodse kinderen gaat. De zeven scenes spelen in zeven periodes: van een onderduikend kind in WO2 tot, u raadt het, een kind dat onwetend moet blijven van de oorlog in de Gazastrook. En dat vergiftigd wordt met haat van haar ouders jegens de Palestijnen.

Brisant materiaal dus, dat in Engeland en de VS al tot verhitte debatten heeft geleid. Het stuk zou niet alleen anti-zionistisch, maar zelfs antisemitisch zijn. Er valt wat voor te zeggen, omdat het stuk een kleine 'godwin-manoeuvre' maakt, door de holocaust gelijk te trekken met de oorlogsmisdaden van het Israëlische leger in Gaza, nu. En dat is vragen om moeilijkheden, aan welke kant van de discussie je ook staat.

Discussie was er dus ook in Amsterdam, bij de eerste opvoering van het tien minuten durende stuk door acteurs van Toneelgroep Amsterdam. Onder leiding van cultuurhost Chris Keulemans roken regisseur Thibaut Delpeut, journalist Max Arian, historica Eveline Gans en schrijver Abdelkader Benali voorzichtig aan elkaar, en aan de mogelijkheden voor debat over zoiets gevoeligs. Het bleef voorzichtig. Iedereen was onder de indruk van het stuk. Dat Caryl Churchill zich met haar stuk op glas ijs begaf kon worden vergoeilijkt door de indrukwekkende vertolking van vooral het laatste deel van de tekst door Frieda Pittoors. De boodschap, voorzover nog aanwezig, was er één van persoonlijk leed en angst, en niet een van politieke, ideologische haat.

Complimenten dus voor Pittoors, die de bewust apolitieke regieopvatting van de jonge regisseur Delpeut indrukwekkend voor het voetlicht had gebracht. Zij had de tekst waarin een moeder uit angst voor Palestijnse raketten de Israëlische oorlogspropaganda in haar kind injecteert wel een keer uitgeprobeerd als haat-tekst, maar vond dat te vreselijk. Daarom speelde ze, diep ingeleefd, een bange vrouw en waren wij ontroerd.

Na afloop vroegen een paar toeschouwers zich af wat er was gebeurd als Pittoors voor de door Churchill bedoelde haat-toon had gekozen, en dus niet voor naturalistische inleving. Dan was de hel losgebroken en was iedere vorm van keurige discussie onmogelijk geweest. Dan was er heftige dialectiek geweest, waren voor- en tegenstanders elkaar in de haren gevlogen. Dan was er een echt debat geweest, maar zouden ook veel mensen – terecht - diep gekwetst zijn geweest. Omdat dit Nederland is en onder ons de holocaust op zijn zachtst gezegd wat diepere sporen heeft nagelaten dan in Engeland, dat nog steeds met zijn koloniale schuldgevoel jegens de Palestijnen worstelt.

Een Brechtiaanse regie-opvatting had voor strijd gezorgd, en voor debat, maar dus ook voor een ander soort bewustwording. De naturalistische opvoering zorgde voor gedeelde ontroering. De vraag is natuurlijk, wat we liever hebben.



16-05-09,17.30,amsterdam,stadsschouwburg,studio 2,reserveren (020) 624 23 11 (met nagesprek)

Sarkozy moet dokken voor deuntje

Dat grote popacts zich niet lenen voor ieder politiek feestje, is duidelijk. En dat je moet betalen voor muziek die je op politieke bijeenkomsten en op video-opnames daarvan gebruikt, weten we ook. Vooral Amerikaanse platenmaatschappijen hebben een handje van het sturen van gepeperde rekeningen voor ongeoorloofd gebruik van muziek waarvan zij de auteursrechten beheren.
De bij Sony-Columbia onder contract staande groep MGMT heeft daar nu iets leuks mee gedaan. De Franse conservatieve partij gebruikte hun nummer Kids  in de campagne voor de verkiezing van Nicolas Sarkozy. En de partij van de man van Carla Bruny betaalde daar niet voor. Normaal geen probleem, verklaart MGMT op de eigen site, ware het niet dat Sarkozy zelf een tamelijk verregaande antipiraterijwet langs de rechter probeert te loodsen.
MGMT vroeg geld, weigerde woedend een schikkingsvoorstel van 1 euro en neemt nu genoegen met een bod van 30.000 euro. De band reageert blij op de eigen site: ,,We didn't want to be "typical Americans" and sue, despite the amazing monetary benefit and chinchilla coats and Navigators it would bring. Instead we're using the settlement fee the UMP presented and donating it to artists rights organizations. Thank you France for the wonderful food. C'est bon."

De echte electorale kaart van de VS

In de overzichtskaarten van de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen zien we steevast de staten die voor de Republikeinen (John McCain) hebben gestemd als rode staten, en de staten waar Barack Obama (Democraten) heeft gewonnen worden blauw gekleurd. Nu levert dat een kaart van de VS op, met een op het oog evenwichtige verdeling tussen rode en blauwe staten, zoals hieronder. Voor het gemak zijn Hawaii en Alaska weggelaten.

Als de staten nu gewogen worden naar bevolkingsgrootte, dan wordt de kaart echter een stuk blauwer:

De exercitie wordt eigenlijk nog veel interessanter als we kijken naar de verdeling in rood en blauw op het niveau van de counties. Eerst weer de counties afgebeeld naar ware grootte. Het ziet helemaal rood!

Maar als dan weer de counties gewogen worden naar bevolkingsgrootte wordt het weer een stuk blauwer.

Kijk voor meer informatie èn kaartjes op deze site van Mark Newman van de Universiteit van Michigan. Ik kwam er trouwens via de prachtige site Strange Maps.

Daily Show

Een goeie vriend wees mij erop dat alle afleveringen van Jon Stewart's Daily Show online bekeken kunnen worden. Erg leuke show en vooral in deze verkiezingstijd erg interessant. Het lijkt er zelfs op dat je in deze spoof-newsshow meer over de Amerikaanse politiek leert dan als je naar CNN kijkt. Hoewel ik moet bekennen dat ik ook wel graag naar The Situation Room (with the best political team on television) van Wolf Blitzer kijk...

oei, oei, oei wat heb ik het druk

Hoewel ik geen azijnzeikerd ben, en ik dus niet vind dat politici zakkenvullers zijn die veel praten en weinig doen... moet ik zeggen dat het laatste blogbericht van de GroenLinks fractievoorzitter in de Groninger gemeenteraad Drewes de Haan wel op mijn lachspieren werkt...

zelfrelativering

Je kunt veel van Amerikaanse politici zeggen, maar over het algemeen zijn ze goed in (zelf-)relativering. En volgens een goeie vriend van mij begint humor bij het vermogen tot zelfrelativering. Zie hier hoe Obama en McCain dat doen. Hier meer Obama.

Sarah Palin

Via een blog van Gelkinghe werd ik herinnerd aan een site waar ik op CNN al wat van had gezien. Geniet door overal op te klikken, maar wacht even voordat je de rode telefoon aanklikt.
Sarah Palin als president
En verder: Een zeer prettige vakantie toegewenst! :-)