Nepal
Explore Posterous
Search posterous
Search all posts and users. Type a name, type a favorite song title, whatever! See what comes up.
More posterous blogs
Here are posterous posts filed under nepal...
Oefeningen met de ambassadeur
Ik neem een anamnese af met de ambassadeur, in plaats van hij met mij. We doen samen oefeningen achter de counter van de visumafdeling en een subtiele headwoggle gecombineerd met de nepalese uitdrukking '' Tick chha'' helpt ons aan een maand langer visum voor India!
Vorige week maandag zijn Henk-Jan en ik de aanvraag procedure gestart voor ons visum voor India. Maandag verliep als verwacht, veel wachten, een formulier inleveren, een ander ophalen en 4 dagen later terugkomen. We deden een aanvraag voor 6 maanden, hoewel de kans dat we die zouden krijgen nihil is. Na de wat rumoerige tijd afgelopen jaar in India is het voor ' The Netherlands: 3 months' Maar: nee heb je, ja kun je krijgen heb ik geleerd..
Afgelopen vrijdag vol hoop terug naar de ambassade. Toen wij eenmaal aan de beurt waren, ging ik me als eerst melden.
'' Namaste''
De meneer achter de counter, de als ambassadeur ogende man met serieuze blik, (alleen zijn ogen waren zichtbaar vanwege zijn mondkapje) vroeg daarop kortaf om mijn paspoort en ingevulde formulier. Na 10 seconden keek hij vragend op en vroeg in onverstaanbaar nepalees/indisch/engels:'
'' Phy*#si#*st??? ''
'' I'm sorry, I don't understand you, what was your question sir?''
'' Are you physical therapist??''
'' Yes''
'' For how long in India?
'' 6 months please''
'' Not possible. The Netherlands only 3 months. If you want 6 months we have to contact the ambassy in The Hague again, you have to wait a long time and probably you won't get 6 months. Just 3.''Ik heb een kort overleg met Henk-Jan. De nee voor de 6 maanden aanvraag hadden we en dat hebben we nog steeds. Het is wat het is, ook door dit soort regeltjes wordt onze reis gestuurd, we moeten nu perse door na die 3 maanden. Het is goed zo.
Ik draai me weer naar de ambassadeur, kijk hem rustig, lichtelijk teleurgesteld maar toch met een bepaalde vredige blik aan en terwijl ik met mijn hoofd knik (headwoggle) zeg ik goedkeurend tegen de man achter het glas '' Tick chha'' ( 'het is goed' in nepali-style)
Er verscheen een glimlach, zo breed dat die aan beide zijde van het mondkapje tevoorschijn kwam, de ogen van de man waren ineens niet zo serieus meer en hij zij promt; '' Jij krijgt nu 4 maanden!!!''
Ik beantwoord de man met een grote dankbare glimlach en de woorden ' Derahi danyabad'' (heel veel dank!) Mero saati Henk-Jan, die mij volgt bij de man krijgt er ook 4!!!We verplaatsen ons met die grote glimlach naar de counter ernaast, om ons paspoort met het formulier (waar nu het cijfer 4 bovenaan door de 3 gekrast staat!) achter te laten en het visum te betalen.
Prompt verschijnen die niet-serieuze ogen van de ambassadeur ineens weer, nu bij de counter van zijn collega. Hij wringt zich richting het glas en vraagt twijfelend aan mij '' Do you have five minutes??''Ik stond hier maandag al 6 uur, vandaag tenminste ook al 4, tuurlijk heb ik nog 5 minuten! '' Yes, sure..''
'' Ok, come inside if you paid yous visa..''
Dan pas gaan er wat belletjes rinkelen... 5 minuten daarbinnen, waarvoor?!?! Ik zeg tegen Henk-Jan; '' je gaat toch wel mee hè?! '' Tuurlijk gaat hij mee, maar ook hij heeft geen idee wat de reden is.
We lopen om, worden door een strenge dame binnengelaten en tegelijkertijd komt onze ambassade-vriend vanachter zijn counter aangelopen.'' Neem plaats'' zegt hij en doet zijn mondkapje af waardoor een vriendelijk gezicht zichtbaar wordt.
'' Ik heb een probleem '' en hij pakt zijn knie vast. Een lading informatie en vragen overvallen me. De ontbrekende maar nodige gegevens vraag ik kort uit in mijn anamnese en daar staan we dan; oefeningen door te nemen voor zijn linkerknie! In de tussentijd zien we door het glas al onze mede-backpackers nietswetend rustig wachten, zoals wij afgelopen 4 uur ook gedaan hebben.
Helemaal blij en nu met een voldane glimlach loopt hij terug naar zijn plek en roept onderweg; '' Ik zal het proberen, die 6 maanden!!''
Helaas is dat laatste niet gelukt, maar die ene maand erbij met alleen mijn headwoggle en '' Tick chha '' was al zo mooi!! En ik heb deze reis voor de tweede keer mijn fysio kennis toegepast en voor de tweede keer er iemand heel blij gemaakt!!Namaste
Yam Between Two Boulder (data visualization)
Nepal, as perceived by Late King. Prithivi Narayan Shah as "yam between two boulder" is pretty much different than both neighbors in many aspects, this visualization tries to quantify the magnitude of difference. Taking some important data and indices (six actually) , the difference is plotted by proportionality of map. Width is considered as key variable and other parameter are scaled according to width. Map may contain error to some points as data were rounded off and truncated for sake of visualization, but main point of visualization was to depict proportionality rather than accurate portrayal of data. The value used is presented within respective boxes.
I am still visualization novice and gotta lot to learn, your valuable suggestion and appreciation will be my fuel to keep moving. If you like this please follow me on twitter ( @yowlanku ).
definitely the most shameful and wrongful thing about hinduism i.e. animal sacrifice
Gadhimai Festival: Nepal Mass Animal Sacrifice Festival To Go Ahead Despite Protests
Read more at foreignaid.nepalko.info
Read more at foreignaid.nepalko.info
Island Peak
14 november, 7:45 AM. Daar sta ik dan op 6189m hoog. Op de paar vierkante meter die de top van Island Peak een ieder biedt na een lange klimtocht. Er gaat vanalles door me heen en ik vergeet even alle inspanning, het uitzicht e de mensen om me heen. Ik trok de khata, die ik van een vriend in Nederland had gekregen, van mijn nek opende mijn rugtas en pakte het drankflesje van Heleen en mijn camera. Zo, eerst een topfoto!
Ik was nog net de grote meute andere klimmers voor die later naar boven kwamen en het draaien van je kont op de top haast onmogelijk maakte.
Toen keek ik eens goed om me heen. Wat een uitzicht zo recht voor de Lothse, wat een weer en wat een inspanning! Na wat foto's gemaakt te hebben bond ik de khata aan het ankerpunt op de top en begon ik als eerste aan de afdaling met een grote glimlach op mijn gezicht.
Het begon allesmaal drie weken eerder. Heleen was twee dagen voor mijn vertrek vertrokken naar Langtang met de ausies. Naast mijn gids Nawang genoot ik opgevouwen van het uitzicht in het vliegtuigje van Kathmandu naar Lukla. Even zie ik de landingbaan, dan een berg, weer de landingbaan, bomen en even later een bons en piepende banden. We zien geland in Lukla op 2840m.Het uitzicht onderweg was geweldig. Wat begint met naar beneden kijken vanachter het raampje eidigd in schuin naar boven moeten kijken om de besneeuwde toppen te bewonderen. De landing vervolgens is zeer spectaculair op een landingbaan die schuin met de berg omhoog loopt.
Vanaf Lukla zijn we in twee dagen naar Namche Bazaar gelopen en het viel me meteen op dat we dat stukook wel in een dag hadden kunnen afleggen. Pas later zou het echt tot me doordringen dat alles draait om de hoogtemeters. Langzaam stijgen en voldoende rust om te acclimatiseren.
Onderweg is het aansluiten bij de karavaan. De stoet van toeristengroepen, porters die met onmogelijke hoeveelheden bagage lopen en de koeien met nog meer toeristenbagage op hun rug.
We lopen op een smal stijl rotspad achter vier koeien een helling op als plots van boven een eigenwijze koe de helling af komt draven. Nawang trekt me snel op een hoger gelegen deel en voor we het weten haken de tassen op de ruggen van de koeien in elkaar en glijdt de ene koe zijwaard het ravijn in. Van schrik springen we van de rots en zien dat de koe 2 meter lager is blijven hangen in de begroeiing. Na hulp van een paar sterke mannen staat de koe gelukkig even later weer met allee benen veilig op het pad. Namche Bazaar is een soort mini Thamel (toeristenwijk in Kathmandu) op 3440m hoogte, waar je kleine supermarkten, trekkingwinkels, bakkerrijtjes en vele lodges vindt. Hier heb ik dan ook mijn laatste aankopen gedaan om warm te blijven tijdens de beklimming.
In Namche hebben we twee dagen overnacht om overdag uitstapjes te maken naar hoger gelegen dorpen als Kumjung (3780m) en Kunde (3840) en iverse uitkijkpunten met zicht op de Everest en Ama Dablam.De volgende dagen zijn we via Dhole en Macherma naar Gokyo gelopen. Ook al ligt Gokyo nog geen 1500m boven Namche, ervaarde ik de drie daagse tocht toch als zeer pittig. Vaak klim je namelijk een paar honderd meter op om vervolgens weer helemaal tot de rivier af te dalen en meteen weer dezelfde hoogte te stijgen.Ik begon me steeds meer te verbazen over de overvloed aan theehuisjes en lodges op de meest onmogelijke plaatsen. Ook de accomodatie op eenw eek loopafstand is nog bijzonder goed te noemen. Vanwege het tekort aan kamers moest ik soms wel de kamer delen, maar gewapend met een goed paar oordoppen slaap ik overal doorheen. Zelfs toen een Chinese kamergenoot zowel de de buren links als rechts van ons de hele nacht wakker hield met zijn gezaag.
Gezien Gokyo op 4790m ligt had ik inmiddels mijn PR in hoogtemeters verbroken. De volgende morgen hebben we de eerste topbeklimming gedaan, Gokyo Ri op 5360m. Toen we om 5:20 AM bij de voet van de berg aankwamen liep er al een sliert van hoofdlampjes naar boven. Toen we later de top bereikt hadden kwamen we tot de ontdekking dat we iedereen gepasseerd waren en we hadden voor een half uur de top voor ons alleen.Na alle andere toppen zoals Kala Patthar en Chuckhung Ri kan ik zeggen dat het uitzicht vanaf Gokyo Ri de grootste indruk op me gemaakt heeft. Om je heen zie je verschillende meren, de enorme Ngozumba Glacier, verschillende pieken als Makalu en Ama Dablam en voor je gevoel vlak naast je de enorme Cho Oyu top op 8201m.
Gezien je op deze route slechts heen of terug kunt reis je eigenlijk iedere dag met dezelfde mensen. De een loopt wat sneller dan de andere, maar 's avonds kom je elkaar meestal weer tegen bij de lodge. De prijs van de lodges per overnachting is vaak niet meer dan 100rps of 200rps, maar hier verdiend men niet op de kamer amar op het eten en luxe zaken als een douche of batery charge. In een van de lodges kwam ik zo een keer Paul tegen. Een Amerikaan van in de 60 die al jaren aan het reizen was en de gewoonte had overal de prijs van Snickers te vragen. Om een indruk te geven van het prijsverloop naar mate je verder in de bergen komt, het begint met 70rps in Lukla en kan oplopen tot wel 250rps verderop. Zo besef je dat alles wat je hier nuttigd ooit gedragen is op de rug van een porter.
Na de afdaling hebben we onze tas gepakt en zijn we de gletcher overgestoken op weg naar Dragnag waar we een nacht doorgebracht hebben voor we over de Cho LA PAss geklommen zijn.De klim over de Cho La Pass was geweldig. Na een flauwe maar lange klim kijk je uit over een dal met aan de andere kan de Pass. Even schrikken, wat een klim. Grote rotsblokken en een witte top. Gezien de beklimming vrij stijl is hadden we snel de top van de Pass bereikt, klauterd over grote rotsblokken en ijs. Toen we boven waren werden we getracteerd op zon, de hele klim hadden we in de schaduw van de Pass geploeterd. Boven kijk je uit over de valei achter je en een schitterende ijs/sneeuw gletcher voor je. Voor het eerst echt een witte gletcher, schitterend. Met heel veel bewondering ben ik de gletcher afgedaald. Links van ons passeerden we een andere trekking peak, Lobuche East die net iets minder hoog is dan Island Peak. We zatebn op dezelfde hoogte als het basecamp van Island peak en ik schrok van de enorme hoogte die ik nog af zou moeten leggen om de top te bereiken. Door mijn telelens zagen we een groep afdalen. Ja, deze berg wil ik ook zeker nog een keer beklimmen!
De volgende dagen zijn we richting Everest basecamp gelopen, geslapen in Gorak Shep op 5140m en hebben Kala Patthar (5550m) beklommen. Veel mensen maken alleen de trip anar dit gebeid om de Mount Everest te zien. Ik ben erg blij dat wij via Gokyo gelopen zijn. Het uitzicht op de Everest vanaf Kala Patthar vond ik enigsinds tegenvallen.
In plaats van rustig afdalen besloot ik in een dag af te dalen naar Dingboche. Bij aankomst heb ik meteen mijn eerste douche genomen. Mijn eerste douche na bijna twee weken, haha. Dat beetje luxe kon ik wel gebruiken.
's Avonds in de lodge was iedereen aan het kuchen en snuiten en ik dacht, snel naar mijn kamer voor ik ook ziek word. Jawel de volgende morgen had ook ik een zere keel ene en volle neus. De hele trek was tot nu toe bijzonder goed verloen. Geen last van hoogteziekte, geen hoofdpijn of misselijkheid, geen last van mijn buik, maar nu toch verkouden. In totaal heb ik drie nachten in Dingboche doorgebracht voor ik zo goed als geneen met mijn klimgids PK naar Chukhung gelopen ben.
In Chukhung maakte ik kennis met de andere teamgenoten. Een Italiaans stel en een Ierse vrouw. Samen hebben we de eerste twee dagen de cursus gedaan. De eerste dag was niet meer dan wat standaard klimvaardigheden, maar de tweede dag was vrij spectaculair. Na twee uur lopen kwamen we aan bij een soort bevroren waterval. Ik dacht nog even leuk te zijn en de grap te maken naar boven te moeten klimmen op een van de moeilijkste stukken die ik zag. Een verticale wand van ijs. Jawel PK had de grap begrepen en na de luch ging hij met touw om zijn schouders, twee ijsbijlen en ijsschroeven naar boven om ankers te zetten in juist dat stuk ijs. Niet lang daarna hing ik nog geen 2m boven de vlakke grond toen mijn beide voeten met stijgijzers uit het ijs schoten en niet veel later ook mijn linkers ijsbijl grip verloor. Daar hing ik aan een arm. Uiteindelijk ben ik boven gekomen, maar allemachtig wat is dat moeilijk en zwaar, zeker op 5000m hoogte.In het basiskamp was het koud en na snel onze tent opgezet te hebben en een Dal Bhat zijn we om 19:00 gaan slapen. Van slapen kwam niet echt veel en ik kon horen hoe de wind af en toe flink aan de tenten rukte.
Het weer was inmiddels sterk in negatieve zin veranderd. Tijdens het ijsklimmen hadden we de hele dag sneeuw gehad en terug in Chuckhung hoorden we dat die nacht niemand de top van Island Peak had weten te halen. Te veel wind waardor men terug moest keren. De dag dat wij naar het basiskamp liepen was het grijs. Die nacht was de top wel gehaald als was door de bewolking niet meer zicht dan de klimpartner naast je.Om 1:00 AM werden we gewekt met een thee en muesli. Ik trok mijn klimkleding aan en om 2:00 AM precies zijn we vertrokken. De hemel was helder, daar gingen we met onze hoofdampjes op.
Na zeker 4 uur klimmen in het donker begon het langzaam licht te worden. We kwamen op 5800m meter aan bij het "Crampon-point".Het is een magische grens tussen rots en ijs en er stond een flinke wind die me snel afkoelde. Na een half uur stuntelen met crampons en harnassen liepen we aan manrope het ijs op. Sommige stukken gewoon lopend andere stukken stijl naar boven hakkend met crampons en ijsbijl. Na een half uur was hij daar, de grote stijle ijswaldie naar de rug van de berg loopt.
Het lopen over het ijs was een stuk makkelijker gegaan dan de 4 uur durende tocht tot aan het crampon-point maar nu moesten we zo'n 100m onder een hoek van 50 graden naar boven. Stap voor stap, hakkend langs het vaste touw met in de ene hand een jumar en de andere een ijsbijl naar boven.
Hier merkte ik echt voor het eerst de ijle lucht die je dwingt rustig aan te doen en die je laat hijgen bij iedere stap.
Ik kwam als eerste op de rug aan en werd verrast door de wind die me op de rug van slechts twee voeten breed soms uit mijn balans bracht, waardoor ik me snel op mijn knieën liet zakken en mijn ijsbijl in de sneeuw ankerde.
Nog een klei stukje lopen zo lijkt het, de top, maar eenmaal aangekomen zie je dat de echte top verscholen lag en je hebt nog een klim te gaan over de smalle rug. Na 5 uur en 45 minuten was het zover. Op een magisch windstille top onder een blauwe lucht en stralende zon stond ik daar.
De afdaling vervolgens ging een stuk sneller. De grote ijswand gingen we abseilend af en individueel liepen we naar het crampon-point. Na een korte bruch begonnen we aan de eindeloze afdaling tot aan het basiskamp. Die avond hebben we een feestje gevierd met Everest bier en wiskey in Chuckhung! De volgende twee dagen zijn we in een rap tempo afgedaald naar Lukla. Aangekomen in Lukla had mijn gids een fantastische kamer geregeld met prive badkamer met douche en toilet met de naam "Island Peak".De volgende morgen zou ik vliegen. Twee dagen eerder dan geplant, maar helaas. De lucht zat potdicht. De hele dag hebben we niet verder dan 10m kunnen kijken, vliegtuigen konden niet landen. De 18 was het gelukkig wel helder en na een hele ochtend in de chaos van Lukla airport gewacht te hebben op een plekje in een vlucht was het zover. Terug naar Kathmandu, terug naar Heleen!
liefs uit nepal
Henk-Jan heeft laten weten dat hij Islandpeak goed, gezond, met de nodige fysieke arbeid en doorzettingsvermogen, maar vooral vol enthousiasme heeft bereikt! Hij is inmiddels weer afgedaald naar Lukla, waar hij wacht op een vlucht naar Kathmandu, die allen gister door weersomstandigheden geannuleerd zijn... Ik hoop HJ vandaag in Kathmandu te mogen ontvangen, hij zal zijn ervaring zeer binnenkort posten. Zelf ben ik, zoals HJ al schreef, met onze Australische vrienden Kym, Anthony en Sam vol goede moed naar Lantang vertrokken. We vormen met z'n vieren een buitengewoon goed, sterk en vooral vrolijk team. De teamspirit straalt ervan af, mijn glimlach ( bijgestaan door de dagelijkse nodige tranen van plezier) is moeilijk te verbergen. Helaas duurde de trekking in Langtang niet langer dan 8 dagen. Omdat Anthony en Kym ziek werden, hebben we onze plannen aangepast. Enerzijds heel jammer, anderzijds bood het ons natuurlijk weer nieuwe perspectieven!
Het duurde even om te wennen, zeker na de constatering dat ik echt afgesloten was door geen enkel communicatie middel te hebben met de wereld buiten het bereik van schreeuwafstand en rooksignalen. Eenmaal overgegeven aan de veranderingen was het heerlijk! De lange dagen lopen, klimmen en dalen met al mijn bagage op mijn rug, de basic voorziening van houten bank en slaapzak in de teahouses voor de nacht, de tab (met geluk warm water anders behoorlijk verfrissend!) om aan te wassen, de stenen oven waarop en in onze maaltijden klaargemaakt werden, zelfs de kou in de avond/nacht/ochtend voelde goed. Ik ging de stilte, de ruimte, de uitzichten en het machtige van de afgezonderde maar complete wereld in de bergen steeds meer en meer waarderen. De bergen zijn overweldigend. De mensen zijn prachtig. Alleen al de manier van bewegen; de heftige fysieke prestaties zo vredig en gecontroleerd uitgevoerd. De manier van leven, zo basaal , zo simpel, maar ergens ook weer niet met het pittige werk en bijvoorbeeld als vrouw zijn. Bijzonder fascinerend. De eerste week in Kathmandu hebben we de 4 regels geleerd waar we ons aan moesten houden omde beste tijd de hebben:
1) geduld hebben2) nog meer geduld hebben3)nog veel meer geduld hebben4) flexibel zijnDit is echt de beste en meest complete handleiding, meer heb je hier inderdaad niet nodig!Langtang was heel erg mooi, er zijn was heerlijk en de reis terug naar Kathmandu was tof! Bovenop het dak van de bus! Het voelde als een bokkend paard, surfplank en rafting tegelijk, maar dan met het fantastische uitzicht over de bergen, in de valeien, met de zon op m'n bol en met een fris briesje om me heen.
Wat ik al schreef; de teamspirit straal ervan af. En met deze spirit zijn we samen van Kathmandu naar Pokhara gegaan. Vanuit daar wat uitstapjes gemaakt ( behalve onze ' lazy monday' na het verlies van manchester; mijn vrienden hadden een dubbele kater te verwerken.. Maar veel lol gehad!)
Na Pokhara zijn we door gegaan naar Rampur voor een bezoek aan de Nepalese familie van Sam. Rampur is een klein dorpje in Chitwan waar Sam tijdens een vrijwilligers project bij deze gastvrije en lieve familie heeft gewoond.Het platteland (letterlijk en figuurlijk) deed me goed, ik voelde me meteen thuis! De familie heeft ons hartelijk ontvangen en het was een heel toffe ervaring om een kleine week op z'n Nepalees mee te draaien. ALLES in Nepali - style, ik had alleen mijn eigen kleren.De dagen vroeg beginnen met thee, verder heel druk bezig zijn met niks doen, wat helpen op het land of met eten klaarmaken, jezelf wassen aan de koude tab, met de kinderen spelen, kleding wassen, uitkijken naar thee en ons ontbijt (eigenlijk brunch) en avondeten; Daalbhat ( nepalees gerecht). 's Avonds wat kaarten en dan vroeg naar bed. Als cadeau voor de familie hebben we een geit gekocht, aan een touwtje mee naar ' huis' gelopen en in de loop van de dag deze zelf (oké, wel met hulp van zoon van de familie en overbuurman) omgetoverd tot ons avondmaal! Ik zal het bijzonder noemen, zeker met mijn voorliefde voor de geit en mooie herinneringen aan mijn geitjes vroeger, was het erg apart. ANDERS. Eindelijk wat anders eten dan Daalbhat (wat erg he, dat al na een paar dagen..) En anders om letterlijk alle delen van een geitje op je bord te vinden. Maar het voelde als een feestje. De hele familie was blij, iedereen bij elkaar, we aten allen samen ( normaal eerst de gasten, dan de mannen en dan de vrouwen). Dus dat was wat dat betreft sowieso zeer geslaagd!Op onze laatste dag in Rampur, zijn we Chitwan park ingegaan om de olifanten op te zoeken tijdens hun dagelijkse bad in de rivier! Ik ga hier graag naar terug met Henk-Jan.Dit reisgezelschap valt uiteen. Kym en Anthony gaan morgen terug naar huis, Sam zal naar India gaan. Ik heb echt een heel erg leuke tijd gehad met mijn ozzie-vrienden, het was het beste wat ik kon wensen afgelopen 3 weken. Maar ik kijk ook wel heel erg uit om samen met Henk-Jan verder te gaan..!!Inmiddels ben ik alweer 2 dagen terug in Kathmandu en Henk-Jan verwacht ik vandaag!Lieve groet vanuit Kathmandu,Heleen
